Niejęzykowa komunikacja głosowa

Niejęzykowe systemy komunikacji głosowej są także bardzo dobrze roz­winięte począwszy od małpiatek (Marler, 1965). Większość gatunków dysponuje kilkunastoma dźwiękami sygnalizacyjnymi; najwięcej ich stwierdzono dotąd u japońskiego makaka (dwadzieścia pięć). Wiele sygna­łów zlewa się ze sobą, a ich klasyfikacja bywa trudna. Przeważnie wska­zują one stan lub emocję nadawcy, czasem także jego położenie w prze­strzeni, wiek, płeć, pozycję w grupie oraz gatunek. Zdaniem Marlera sygnały dźwiękowe mogą służyć do identyfikacji nadawcy, wyrażać oce­nę, mieć sens polecenia, wskazywać (desygnować) przedmioty.

Ludzie także wydają wiele dźwięków nie należących do języka, jak śmiech, łkanie, okrzyki gniewu, strachu i radości, płacz dzieci. U ludzi i zwierząt stosowanie takich sygnałów jest w dużej mierze wynikiem dziedzicznych wzorców zachowania, ale na pewno nie tylko. Sygnały takie przeważnie, lecz nie zawsze, są dość głośne, długotrwałe i powta­rzane, lecz nie wszystkie; głosy te wytwarzane są ? podobnie jak u in­nych naczelnych ? w krtani lub poniżej, albo na samym przedzie drogi oddechowej (przez wargi).

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.