Zewnętrzne czynniki przyspieszające starzenie się

Zewnętrzne warunki na pewno wpływają na starzenie się. Na przykład jaszczurki na Florydzie żyją tylko rok, gdy w Maryland, gdzie są mniej aktywne, dożywają 4 lat. Oczywiście bez doświadczeń nie można być pewnym, że różnice te nie są spowodowane różnymi genotypami (patrz Bourliere, 1957). Możliwość podobnego wpływu aktywności życia na je­go długość można stwierdzić porównując nietoperze, które żyją do 15 lat (ale większą część tego czasu przesypiają przy bardzo obniżonej tempe­raturze ciała), z bardzo aktywnymi ryjówkami, żyjącymi bardzo krótko. Niektórzy ludzie wierzą w takie zależności zgodnie z koncepcją, że wię­kszość organizmów nie jest zdolna przetworzyć więcej niż określoną ilość energii w czasie swojej specyficznej długości życia, a szybkość przemia­ny energii determinuje tempo starzenia się (Bourllier, 1957). Stwierdze­nie to zakłada określony czas życia. Muszka owocowa (Drosophila) żyje dziesięciokrotnie dłużej w temperaturze 10° niż 30°C. Natomiast zwiększo­ny metabolizm u ssaków (szczurów) spowodowany obniżoną temperatu­rą skraca ich życie. Jest to zgodne z sugestiami, że okres życia jest pro­porcjonalny do całkowitego metabolizmu wyrażonego na gram masy ciała. Tak więc u człowieka stosunek powierzchni do objętości jest mniej­szy niż u myszy i dlatego żyje on trzydziestokrotnie dłużej. Ale zarówno człowiek, jak i mysz zużywają około 700 cal/g ciała w okresie swego życia.

Pokarm jest czynnikiem zewnętrznym, od którego najbardziej zależy szybkość starzenia się. Stwierdzono doświadczalnie, że długość życia mo­że być zwiększona przez odpowiednią dietę (McCay i in., 1939). Młode szczury przebywające na diecie zawierającej wszystkie podstawowe skład­niki pokarmowe, lecz niedostateczną ilość kalorii, osiągnęły dojrzałość dopiero po 900 dniach. Obfite karmienie przyspieszało ich wzrost. Zwie­rzęta te dojrzewały szybciej i miały o 200 dni dłuższy okres życia niż zwierzęta kontrolne pozostające na diecie ubogiej. Występowało u nich opóźnienie specyficznych zmian starczych, np. starzenia się kolagenu.

Doświadczenia te są często interpretowane w ten sposób, że w ciągu życia zużywana jest określona ilość energii; powolniejsze jej zużywanie przez szczury w doświadczeniach McCaya przedłużyło prawie dwukrot­nie długość ich życia. Możliwe są też i inne interpretacje. Szczury labo­ratoryjne nagromadzają więcej tłuszczu niż jest to niezbędne, nato­miast głodujące mogą uniknąć tego.

Wpływy ilościowych różnic w diecie są jeszcze mniej zrozumiałe. Przyjmuje się, że ludzie starsi potrzebują mniej kalorii, lecz dotąd nie wykazano, że wymagają innych aminokwasów niż ludzie młodzi. Nie stwierdzono też różnic w wydzielaniu świadczących o zmianach w meta­bolizmie. Chociaż informacja ta nie jest wystarczająca, możemy stwier­dzić, że wiele diet jest dalekich od optymalnych. Jeśli zawierają odpo­wiednie ilości rzadkich egzogennych aminokwasów, muszą zawierać tok­syczne ilości innych (np. tyrozyny, fenyloalaniny lub tryptofanu). Są to jednak ogólne rozważania na temat diety; trudno natomiast przypuszczać, aby niezrównoważona dieta była przyczyną starzenia się.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.