Zmiany średniej długości życia

W badaniach nad starością niezbędne jest ścisłe określenie tego zjawiska. Istnieje wiele przejawów starości, które powinny być przedmiotem ba­dań; najbardziej użyteczne wydaje się wykazanie, że jest to wrażliwość na śmierć. Kiedy mówimy o człowieku ? ?on jest stary”, to nie tylko myślimy, że ?możliwość jego śmierci jest duża”, ale nasuwa się nam nieodparcie uwaga, że on niedługo umrze. Statystycy wykazali, że łatwiej jest określić średnią długość życia niż wiek według zmarszczek, wynisz­czenia czy innych znamiennych cech starości. Prowadzone badania nad śmiertelnością dostarczyły średnich pomiarów szybkości starzenia się, które mogą być podstawą naukowego opracowania tego zagadnienia.

Wskaźnik umieralności wyraża się liczbą zgonów w czasie x + 1, przy­padającą na 1000 osobników danej populacji żyjącej w czasie x. Możemy zatem sporządzić wykres prawdopodobieństwa śmierci. Starzenie się można więc określić jako postępujący wzrost prawdopodobień­stwa, że dany osobnik umrze w następnym okresie. Każdy organizm umiera tylko raz, dlatego badając populacje możemy dokonać jedynie statystycznej oceny tego zjawiska.

Żywe organizmy są układami złożonymi, które mogą wykorzystać do­świadczenia przeszłości, aby utrzymać swoją równowagę biologiczną. Jeżeli skuteczność samokontroli i ilość otrzymanych dla danego osobni­ka informacji pozostaje stała przez cały okres jego życia, to szansa jego śmierci może być taka sama w każdym wieku. Jeżeli dany osobnik po­trafi zdobyć i wykorzystać więcej informacji, szansa jego przeżycia zwiększa się. Odwrotnie natomiast, jeżeli nie umie zdobyć informacji lub nie potrafi wykorzystać zdobytej wiedzy dla samokontroli, szanse długie­go życia zmniejszają się. Przyswajanie informacji nazywamy zwykle uczeniem się lub stawaniem się mądrzejszym; umiejętność wykorzysta­nia informacji prowadzi zaś do wzrostu odporności, rozwoju fizycznego, a także umiejętności przechowywania zdobytych wiadomości.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.