?Ewolucja” przyrostu naturalnego

Pomimo wielu trudności jest możliwe pewne uogólnienie zmian przyro­stu naturalnego. We Francji z końca XVIII w. stwierdzono ogólną ten­dencję do zmniejszania przyrostu naturalnego. Zmiany te ciągle można obserwować w wielu krajach, nawet w tych, w których wskaźniki są ciągle wysokie. W krajach gdzie wskaźniki urodzeń spadły do bardzo niskich poziomów, teraz wykazują one wyraźny, choć niewielki, wzrost. Można zatem wyróżnić części świata o różnych stadiach tego modelu ewolucji ze względu na wysoki wskaźnik urodzeń.

Dane odnoszące się do Francuskiej Kanady z końca XVIII w. wska­zują, że ?naturalny” surowy współczynnik urodzeń wynosił 60 na 1000 i w tej wielkości niejednokrotnie występuje jeszcze teraz w niektórych częściach tropikalnej Ameryki i Azji. W Anglii wskaźnik wynosił 37 na 1000 w 1800 r., 33 w 1850, 30 w 1900, 16 w 1930 i 15,5 w 1950 r. Po­dobny spadek płodności można stwierdzić w każdym kraju w Europie w ostatnich 150 latach. Spadek ten zaczął się najwcześniej we Francji, a znacznie później w Niemczech i we Włoszech. Wydaje się, że zjawisko to wiąże się z ogólnym wzrostem standardu życia oraz pozio­mu wykształcenia i wiedzy; w przybliżeniu wzrost ten jest równoległy do zmniejszania się wskaźnika śmiertelności. Obecnie spa­dek wskaźnika urodzeń utrzymuje się na jednym poziomie lub nieco wzrasta. Jest to w większości spowodowane małżeństwa­mi zawieranymi we wcześniejszym wieku, co zniekształciło przewidy­wania dotyczące zmniejszania populacji w Europie podawane przez de­mografów w latach 1930-tych.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.