Współczynniki zgonów

W celu oszacowania zmieniającej się wielkości populacji trzeba znać wskaźniki dotyczące umieralności. Wskaźniki te oczywiście zmieniają się w zależności od struktury wieku w populacji, i to nawet w większym stopniu niż specyficzne wskaźniki płodności. Surowy współczynnik zgo­nów może być równie ważny jak surowy współczynnik urodzeń, lecz często tylko takie dane są dostępne. W celu uzyskania oceny jest potrzeb­ny wiek każdego osobnika w chwili zgonu i liczby osób w każdej gru­pie wieku w populacjach. Z tych liczb możemy oszacować w każdej z grup oczekiwaną liczbę urodzeń (powiedzmy 10 000) tych, którzy prze­żyją do danego wieku. Niektóre szczegóły tabel umieralności były już rozważane. W niniejszym rozdziale dla wyrażenia całkowitej śmiertelności społeczeństwa skupimy uwagę na wnioskach wynikających z liczb; w tym celu będziemy stosować średnią spodziewaną (już przy urodzeniu) długość trwania życia. Inną użyteczną wielkością jest stosunek liczby kobiet przeżywających do wieku ich matek. Ten współczynnik reprodukcji netto daje nam liczbę kobiet przydatnych do produkowania następnej generacji.

Niestety, liczby takie mogą być osiągnięte tylko wówczas, gdy istnie­je ciągły system rejestracji urodzeń i zgonów, stosowany od niedawna, bo rozpoczęty w Szwecji około 1750 r., a w Wielkiej Brytanii ? 1834 r.; natomiast w USA rejestracja nie była kompletna (w Teksasie) aż do 1903 r. W Azji, Afryce i Ameryce Południowej do dziś niewiele krajów stosuje właściwą statystykę. Musimy jeszcze stosować różne niedoskona­łe próby lub inne dowody, i to zarówno dla większej części okresu hi­storii człowieka, jak i dla większości dzisiejszego świata.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.