Homo erectus

Pierwsze szczątki H. erectus odkryto na Jawie w 1891 roku. Następnie znaleziono dalsze okazy zarówno na Jawie, jak i w Chinach (?Sinanthropus”); ostatnio zaś na szczątki podobnych istot natrafiono we wschodniej Afryce (Olduyai, górny pokład II; hominid 9, ?Chellean man”), w Afryce Płd. (?Telanthropus”) oraz w Ternifine i w Casablance w Afry­ce Płn. (?Atlanthropus”). Odosobniona szczęka ?H. heidelbergensis” re­prezentuje podobny typ z obszaru Niemiec. Nie wszystkie te znaleziska są sobie współczesne; szczątki z Olduyai należą do najwcześniejszych i pod niektórymi względami są najbardziej prymitywne. Wszystkie one jednak są pozostałościami istot bliskich już człowiekowi (wielu antropo­logów jest skłonnych zaliczać H. erectus do H. sapiens). Otwór potyliczny wielki leży bardziej ku przodowi niż u Australopithecus, a postawa ciała była całkowicie spionizowana, co potwierdza zdecydowanie ludzka budowa kości udowych. Nie znaleziono jednak żadnych miednic, rąk ani stóp.

Czaszka H. erectus była masywna i gruba, a pojemność puszki móz­gowej wahała się w granicach od 770 do 1250 cm3. Od czaszki Homo sapiens różniła się ona niskim czołem, co może być wskazówką, że płaty czołowe były słabo rozwinięte; pod tym więc względem czaszka ta nie była podobna do ludzkiej. Obszar potyliczny miała ona dobrze
rozwinięty. Żuchwa była znacznie cięższa niż u człowieka dzisiejszego, ale lżejsza niż u Australopithecus. W związku z tym nie ma u nich nigdy grzebieni skroniowych jak u A. robustus, a łuk jarzmowy jest cieńszy niż u Australopithecinae, choć wciąż grubszy niż u Homo sapiens. Zęby mają typowo ludzki układ guzków, a trzeci trzonowiec jest mniejszy niż drugi. Jednak zęby tych form są wyraźnie większe niż u większości ludzi dzisiejszych. Lu­dzie ci byli prawdopodobnie wszystkożercami.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.