Pojawienie się Homo sapiens

Niektórzy antropolodzy są zdania, że należałoby włączyć Homo erectus do H. sapiens; jest to wprawdzie przejaw pomieszania pojęć, ale zarazem stanowi potwierdzenie poglądu, że gatunek nasz powstał w sposób stop­niowy. Najstarsze szczątki kopalne określane jako H. sapiens, to czaszki ze Swanscombe z doliny dolnej Tamizy i ze Steinheim w Niemczech, datowane na około 250?200 tys. lat. Były to istoty, które
prawie na pewno uznalibyśmy za ludzi, choć czaszki ich miały grube kości. Nie wiemy oczywiście, czy ludzie ci mieli już te wszystkie cechy, którymi odznacza się człowiek dzisiejszy, w szczególności czy posiedli już mowę. Wygodnie jest przeto wyodrębnić ich jako osobny podgatunek H. sapiens steinheimensis. Następuje potem, niestety, duża luka w materiale kopalnym aż do około 50 tys. lat temu, po czym znaleziska stają się już obfite, ale zarazem powstaje zamęt w poglądach jak ten nowy materiał klasyfikować. Kolejną populację stanowi człowiek neandertalski, często wciąż określany jako odrębny gatunek H. neanderthalensis. Nazwa pochodzi od pierwszej naukowo zbadanej czaszki kopalnej, znalezionej w dolinie Neander (Neandertal) koło Dtisseldorfu w r. 1856. Przystępując do opisywania neandertalczyków napotykamy ponownie znaną trudność, polegającą na tym, że była to grupa bardzo niejednolita! ?Neandertalczycy klasyczni” byli nieco różni od człowieka dzisiejszego, natomiast ?neandertalczycy progresywni” ? znacznie bardziej do niego podobni.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.