Różnice płciowe w kształcie ciała

Opisanych powyżej metod klasyfikacji nie stosowano prawie wcale do kobiet. Czyniono w tym kierunku pewne próby, ale nigdy nie opubliko­wany został żaden atlas kobiecych typów wzorcowych. Istnieją oczywiś­cie duże fizyczne, fizjologiczne i psychiczne różnice między kobietami, ale jest możliwe, że w przeszłości populacje ludzkie musiały robić użytek z większej liczby typów mężczyzn niż kobiet. Rzecz jasna, że różnice budowy ciała między osobami obydwu płci same przez się stanowią przy­kład zróżnicowania cech fizycznych między ludźmi tak wybitny i do­brze znany, że często zapominamy o potrzebie badania ich metodami naukowymi! A jednak życie ludzkie i jego ciągłość jest w sposób abso­lutny uzależnione od tego zróżnicowania funkcji. Oprócz różnic w pierw­szorzędnych cechach płciowych, tzn. w budowie gruczołów płciowych i ich przewodów, możemy również dostrzec ?drugorzędne cechy płciowe”, mniej bezpośrednio związane z rozrodem; możemy też dodać do nich ?trzeciorzędne cechy płciowe”, różnice ważne z punktu widzenia pozycji osobnika w społeczeństwie, ale nie związane z rozrodem bezpośrednio. Oczywiście kategorie te nie są od siebie oddzielone ostrymi granicami. Zarost mężczyzny i uroda kobiety są, rzecz jasna, drugorzędnymi cecha­mi płciowymi związanymi z krzyżowaniem bardziej bezpośrednio niż męska siła fizyczna lub kobiece talenty kucharskie; ale i takie cechy mogą przyczyniać się do atrakcyjności potencjalnego partnera w oczach płci przeciwnej.

Różnice płciowe występują niemal we wszystkich częściach ciała i by­łoby niemożliwością wyliczyć tu wszystkie. Jak wiemy, chłopcy wyka­zują wyraźniejsze przyspieszenie wzrostu w wieku pokwitania niż dziew­częta. Musimy założyć, że to szybkie tempo wzrostu było u ludzi paleoli­tycznych korzystne, ponieważ przyczyniało się do wytwarzania grupy szczególnie silnych osobników, zdolnych zarówno do łowów, jak i do odgrywania dominującej roli społecznej. Być może, iż korzyść ta została jeszcze bardziej zaakcentowana w neolicie i w późniejszych społeczeń­stwach rolniczych i miejskich. Najbardziej zaawansowane społeczeństwa miejskie doby obecnej nadal używają grup silnych mężczyzn do budo­wania swych drapaczy chmur. Wprowadzenie narzędzi poruszanych przy użyciu sztucznych źródeł energii nie usunęło zapotrzebowania na tego rodzaju pracę, często wykonywaną przez grupy społeczne niejako w tym właśnie kierunku wyspecjalizowane (nowsze budynki Londynu są głów­nie budowane przez robotników irlandzkich). Innym oczywistym przy­kładem zużytkowywania przez społeczeństwo męskiej konstytucji fizycz­nej jest praca w policji przy utrzymywaniu porządku oraz w siłach zbroj­nych. I tu mechanizacja nie wyeliminowała jeszcze całkiem popytu na siłę fizyczną, choć istotnie zapotrzebowanie to szybko maleje.

Większa siła mężczyzny jest w oczywisty sposób pożyteczna w zawo­dach związanych z wydobywaniem surowców. Nie jest rzeczą przypadku, że tak niewiele jest kobiet wśród górników lub drwali (choć kobiety pracowały w kornwalijskich kopalniach miedzi). Natomiast w rolnictwie partycypują obydwie płcie, przy czym kobietom przypadają zazwyczaj (choć nie zawsze!) zajęcia mniej uciążliwe. Podobnie w produkcji prze­mysłowej istnieją zajęcia, do których jedna płeć jest lepiej dostosowana niż druga. Przewagą kobiety jest czasem zręczność, a szczególnie cierpli­wość i prawdopodobnie także wytrwałość.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.