Starzenie się pierwotniaków

Nie ulega wątpliwości, że istnieje wiele różnych wzorców rozwoju i sta­rzenia; dlatego niemożliwe jest wyczerpujące omówienie w niniejszej pracy całości tego zagadnienia. Nie wszystkie jednak organizmy meta­bolizujące wykazują cechy pogarszania się żywotności, co nazywamy starzeniem się. Znamy pewne szczepy Paramecium, które trwają nie­skończenie długo, dzieląc się z pominięciem koniugacji i wymiany apa­ratu jądrowego (np. autogamia, automiksja). U innych pierwotniaków dość długi okres życia wymaga mejozy, zapłodnienia krzyżowego lub endomiksji. Także nie starzeją się liczne bakterie, komórki drożdży i klo­ny roślin, które rozmnażają się wegetatywnie. Równie duże zróżnico­wanie przejawów starzenia się można stwierdzić i u wyższych zwie­rząt.

Szczególnie dokładnie przebadano to zjawisko u ameby. W normalnych warun­kach Amoeba proteus tworzy klony, które dzielą się nieskończenie długo. Przy długo trwającej hodowli (przy ograniczonym karmieniu przez 3,5 tyg. w temp. 17°C) rozwój został zahamowany i klony wymierały. Wstrzykiwano materiał jądrowy lub cytoplazmatyczny z tych osłabionych życiowo ameb do cytoplazmy normalnych ameb i odwrotnie. Przenie­sienie tego normalnego materiału jądrowego do cytoplazmy ameb z ho­dowli dało wzrost logarytmiczny, a przeniesienie materiału jądrowego ameb z hodowli do cytoplazmy normalnych ameb dało w efekcie wyniki hodowlane. Wykazano także, iż mała ilość hodowlanej cytoplazmy (lub jej homogenat) wytworzyła hodowlane warunki w normalnej amebie.

Jądra transplantowane przenoszą oczywiście pewną ilość cytoplazmy; nie można też stwierdzić, że jedna część komórki wyklucza działanie dru­giej. Wiadomo, że przemiana jednego typu w drugi związana jest z mię­dzykomórkowymi mechanizmami sterującymi. Ponieważ zmiany w DNA nie ustępują od razu, wydaje się prawdopodobnie, że głównym czynni­kiem w ?hodowlanych warunkach” jest albo mRNA, albo mechanizm jego translacji na białka w cytoplazmie.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.