Zdolność do powściągania odruchów jako cecha swoiście ludzka

Długi okres uczenia się jest jednym z najbardziej charakterystycznych rysów człowieka i jego wagi nie można przecenić. To, czego się uczymy, nakłada się na nasze potrzeby biologiczne, jak oddychanie, odżywianie się i reprodukcja, oraz na wrodzone zdolności łącznie ze zdolnością do walki i do miłości. Gdy jednak porównujemy człowieka z innymi naczelnymi, dostrzegamy jego swoistą zdolność do powściągania skłonności agresywnych i płciowych ze względu na wymagania działań opartych na współpracy. Ani poszczególne małpy, ani grupy małp żadnego gatunku nie potrafią skoncentrować się przez czas dłuższy na jednym zadaniu, choć umieją to już nasze dzieci. Nie jest więc bezzasadna nadzieja, że w przyszłości zachowania oparte na współpracy dzięki wielości nowych na­rzędzi, którymi obecnie dysponujemy, umożliwią człowiekowi istnienie nawet przy zwiększonej populacji.

Jeżeli tak się stanie, będziemy to zawdzięczać swoiście ludzkiemu dłu­giemu dojrzewaniu, dzięki któremu uczenie się w okresie młodości sięga głębiej i obejmuje umiejętność powściągania odruchów. Jest to cecha wybitnie ludzka i najbardziej wyróżniająca go od innych naczelnych; można więc przypuszczać, że jej kontrola nad ludzkim zachowaniem bę­dzie wzrastać.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.