Częstość mutacji

Wiadomo, że pewne geny łatwiej ulegają mutacji niż inne. Co więcej, niektóre z nich mają wręcz wpływ na powstawanie mutacji w innych loci. Częstość mutacji u wyższych kręgowców podaje się przeważnie jako 1 na 100 000 osobników per locus na generację, co inaczej można wyrazić jako częstość 10-5, lecz może ona wynosić tylko 10? lub nawet mniej. Prawdopodobnie jest ona mniejsza dla bakterii, a na pewno bardzo różna dla różnych loci. Jeśli przyjmiemy liczbę 1-105 do 5 ? 105 jako możliwość mutacji u człowieka (w oparciu o budowę chemiczną DNA), to częstość 10-5 oznacza, że prawdopodobnie każdy osobnik ma co najmniej jeden gen w komórkach rozrodczych, który uległ mutacji, a oczywiście ma ich, lub będzie miał, znacznie więcej w komórkach somatycznych.

Należy podkreślić, że prawdopodobnie efekt większości mutacji jest mały. Chociaż większość ich jest szkodliwa, to jednak ustalono, że nawet mutacje wywołane promieniami X miewają też dobre efekty. Przez dzia­łanie na nasiona promieniami X uzyskiwano wyższe plony u roślin, które potem selekcjonowano i krzyżowano, by uniknąć ujemnych skutków, jakie zwykle towarzyszą zwiększaniu plonów. Bakterie poddane działaniu anty­biotyków zbyt szybko uzyskują oporność dzięki mutacjom i selekcji, po­dobnie jak owady pod wpływem DDT.



Dopływ genów odróżnia Mayr od prostej rekombinacji, aby podkreślić, że lokalna populacja ? jako odrębna rozmnażająca się wspólnota ? za­adaptowana do swego otoczenia stanowi jednostkę ewolucji. Populacja dąży do zachowania swej odrębności od sąsiadów, a jednak w sposób mniej lub bardziej ciągły otrzymuje od nich nowe geny. Wydaje się prawdopodobne, że w takiej sytuacji znajduje się człowiek. Uznanie twór­czej wartości przepływu genów w wyniku migracji i podbojów było istotnie szeroko omawiane w dyskusjach o postępie ludzkości.

Korzyści wynikające z podziału gatunku na częściowo izolowane gru­py specjalnie podkreślał Wright (1950). Populacja podzielona na mniej­sze grupy utrzymuje więcej powszechnie reprezentowanych alleli w każ­dym locus niż gatunek nie podzielony (panmiktyczny). W ostatnim przy­padku działanie selekcji dąży do pozostawienia jednego typu alleli w każdym locus. Przy podziale populacji warunki sprzyjają przystosowywaniu się gatunku jako całości. Oczywiście takie czynniki mogły działać w ewolucji człowieka. Całość zagadnienia uwarunkowań procesu ewolu­cji jest jednak skomplikowana; dlatego metody matematyczne zastąpiły tu intuicyjne podejście.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.