Zmienność niedziedziczna

Oczywiście pewna część zmienności jest wynikiem działania różnych śro­dowisk na wytwarzane fenotypy. Na przykład rośliny różnią się wiel­kością zależnie od jakości gleby i różnych warunków środowiska. Okreś­lony stan, jaki osiąga fenotyp, nie jest jednak przekazywany następnym pokoleniom. Nasiona roślin skarłowaciałych na skutek suszy nie wy­tworzą karłowatych roślin (chyba, że susza je uszkodziła). Błąd lamarkizmu polegał właśnie na przyjęciu przeciwnego twierdzenia. Wielu lu­dzi chce wierzyć, że przekaże swe cechy nabyte swym dzieciom (co jest raczej dziwne, ponieważ większość ludzi ma poczucie winy z powodu swojego sposobu życia). Bardzo intensywnie badano te zagadnienia, lecz z wielu doświadczeń proponowanych i przeprowadzonych żadne nie dało dowodu, by wywołanie zmian jakiejkolwiek cechy cielesnej spowodo­wało odpowiadające im zmiany w DNA, co byłoby potrzebne, jeśliby cechy nabyte miały być dziedziczone.

Jednakże byłoby dużym błędem sądzić, że zmienność niegenetyczna jest bez znaczenia. Przeciwnie, to właśnie przez wypróbowanie efektów danych kombinacji nukleotydów w różnych środowiskach, znajduje orga­nizm takie kombinacje, które umożliwiają gatunkowi przeżycie nawet w niesprzyjających warunkach. Wykazał to jasno Waddington (1953) pod­dając poczwarki muszki owocowej szokowi cieplnemu, a ściślej ? ter­micznemu (40°C), co oprócz innych skutków wywoływało u około 40% owadów brak poprzecznego użyłkowania skrzydeł (veinless). Jeśli takich much użyto w hodowli, to w każdym następnym pokoleniu pojawiało się coraz więcej osobników z cechą cross-veinless, a po kilku generacjach zjawisko to występowało bez stosowania szoku termicznego. Nie znaczy to, że szok termiczny zmienił DNA. Wytworzył on jednak warunki, w jakich mogły być wyselekcjonowane te właśnie muchy posiadające kil­ka poligenów umożliwiających ujawnienie się tej cechy (cross-veinless).


Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.