Ośrodki doraźnych działań homeostatycznych

Regulacje doraźne dotyczą tak zasadniczych funkcji, jak oddychanie czy bicie serca; kontrolę nad nimi sprawuje przede wszystkim rdzeń prze­dłużony. Wpływa na nie także podwzgórze, które jednak kontroluje przede wszystkim takie funkcje jak głód i pragnienie. Te ostatnie nie podlegają zmianom momentalnym, lecz muszą oczywiście być uruchamiane codziennie, jeśli organizm ma zachować doraźną równo­wagę. Głód i pragnienie regulowane są częściowo przez receptory w żo­łądku i w gardzieli, które sygnalizują, że żołądek jest pusty, albo że w gardzieli jest sucho, częściowo zaś regulowane są przez reakcje ko­mórek w mózgu na zmiany w składzie krwi (takie, jak stopień jej zgęszczenia lub zawartość w niej cukru). Sygnały te wyrażają stopień z a- potrzebowania organizmu i mogą niekiedy mieć charakter specy­ficzny, wskazujący na brak określonego składnika. Subiektywnie roz­poznajemy je jako łaknienie. Receptory sygnalizują także osiągnię­cie sytuacji pożądanej, która wyzwala reakcję sytości i zahamowanie procesu. Tak więc w momencie znalezienia pokarmu nerwowe impulsy smakowe aktywizują ośrodek jedzenia w podwzgórzu (reakcję taką mo­że także wywołać elektryczne pobudzenie ośrodka). Te impulsy nerwo­we możemy nazywać sygnałami wskazującymi na rezultat działania, lub prościej ? sygnałami nagrody, jak określa się je w języku subiektyw­nym. Sygnały nagrody nie tylko pobudzają reakcję pobierania pokar­mów; spełniają one także inną funkcję, polegającą na wyuczaniu syste­mu pamięciowego, co jest dobre, a co złe do jedzenia. Efekty te są prawdopodobnie skutkiem sprzężenia pomiędzy pewnymi ośrodkami podwzgórza, a częściami mózgu znajdującymi się bezpośred­nio poniżej kory mózgowej ? zwanymi układem ?limbicznym”.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.