Pamięć i wyższe poziomy motywacji

U zwierząt z dobrze rozwiniętym mózgiem ?przyczyny” ich działań mają oczywiste źródło w wyuczonych przez nie uprzednio sposobach zacho­wania. Ponieważ jednak nie wiemy, jakie zmiany zachodzą w mózgu w trakcie uczenia się, nie możemy powiedzieć na ten temat nic dokład­nego, nawet o gatunkach niższych. Opis tego zjawiska należałoby rozpo­cząć od stwierdzenia, że mózg każdego gatunku jest zdolny do przyswa­jania sobie informacji o tych elementach środowiska zwierzęcia, których znajomość wytwarza zachowania potrzebne do życia. Mózg posługuje się dedukcją w tym sensie, że przyjmuje pewne założenia wstępne; ma on taką strukturę, że może przyswajać sobie informacje i formułować in­dukcyjnie przewidywania tylko o określonych rodzajach sy­tuacji. Receptory wskazują na zachodzenie zdarzeń mających znaczenie dla organizmu, a zapisy tych zdarzeń są w jakiś sposób zespalane i two­rzą model, z którym mózg porównuje zachodzące następnie wydarzenia po to, by wybrać najlepszy sposób działań przystosowawczych (Craik, 1943).

Pojęcia wbudowanych ograniczeń i zdolności do budowania modeli są, jak dotąd, bardzo niejasne i niesprecyzowane. Istnieje jednakże wiele dowodów świadczących o ograniczeniach nałożonych na proces nabywa­nia informacji przez zwierzęta, ograniczeniach wynikających z natury ich receptorów i struktury mózgu. Tak więc klasyczne eksperymenty Hubela i Wiesela (1968) wykazały przez zapis reakcji komórek ośrodka wzrokowego kory u kotów i małp, że każda komórka jest z góry przy­stosowana do reagowania na określone układy konturów. Dane anatomiczne oraz zachowania skłaniają do przypuszczenia, że podobnie pracują komórki ośmiornic.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.